مدل‌یابی رابطه بین حمایت والدین، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی با میانجی‌گری خودتنظیمی یادگیری

نویسندگان

  • امیر رضا طاهری گروه روان‌شناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران نویسنده
  • سید امیر حسین رضایی گروه روان‌شناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

کلمات کلیدی:

حمایت والدین, سبک فرزندپروری, خودتنظیمی یادگیری, موفقیت تحصیلی, دانش‌آموزان, پژوهش کیفی, تهران

چکیده

هدف پژوهش حاضر، تبیین مدل کیفی رابطه میان حمایت والدین، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان با تأکید بر نقش میانجی خودتنظیمی یادگیری بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل ۲۴ نفر از دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه، والدین و مشاوران مدارس شهر تهران بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند و با رعایت اصل تنوع در جنسیت، پایه تحصیلی، سطح عملکرد تحصیلی و تجربه والدگری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق گردآوری شد و فرایند نمونه‌گیری تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت؛ به‌گونه‌ای که اشباع اولیه در مصاحبه بیست‌ویکم حاصل شد و سه مصاحبه تکمیلی برای اطمینان از کفایت داده‌ها انجام گرفت. داده‌ها پس از پیاده‌سازی کامل، با استفاده از نرم‌افزار NVivo و بر اساس مراحل کدگذاری اولیه، سازمان‌دهی کدها، استخراج مضامین فرعی و شکل‌دهی مقوله‌های اصلی تحلیل شدند. تحلیل داده‌ها به استخراج پنج مقوله اصلی انجامید: حمایت هیجانی ـ تحصیلی والدین، سبک فرزندپروری اقتدارمند در برابر کنترل‌گر و سهل‌گیر، خودتنظیمی یادگیری به‌عنوان سازوکار میانجی، موفقیت تحصیلی چندبعدی، و شرایط زمینه‌ای خانواده ـ مدرسه. یافته‌ها نشان داد حمایت والدین زمانی به موفقیت تحصیلی پایدار منجر می‌شود که با گرمی عاطفی، انتظارات روشن، نظارت غیرمداخله‌گر، گفت‌وگوی تحصیلی و فرصت تصمیم‌گیری همراه باشد. در مقابل، کنترل افراطی یا بی‌نظمی خانوادگی، خودتنظیمی دانش‌آموز را تضعیف کرده و موفقیت تحصیلی را به عملکرد نمره‌ای کوتاه‌مدت محدود می‌کند. نتایج پژوهش نشان داد خودتنظیمی یادگیری حلقه تفسیری و میانجی میان کیفیت حمایت والدین، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی است. بنابراین، ارتقای موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان نیازمند تغییر تمرکز از صرفاً افزایش نظارت والدین به سمت پرورش استقلال، هدف‌گذاری، برنامه‌ریزی، پایش یادگیری و بازاندیشی تحصیلی در محیط خانواده و مدرسه است.

دانلودها

دسترسی به دانلود اطلاعات مقدور نیست.

مراجع

Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice-Hall.

Baumrind, D. (1971). Current patterns of parental authority. Developmental Psychology Monograph, 4(1, Pt. 2), 1–103. https://doi.org/10.1037/h0030372

Baumrind, D. (1991). The influence of parenting style on adolescent competence and substance use. The Journal of Early Adolescence, 11(1), 56–95. https://doi.org/10.1177/0272431691111004

Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa

Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (4th ed.). SAGE Publications.

Daniel, G. R., Wang, C., & Berthelsen, D. (2016). Early school-based parent involvement, children’s self-regulated learning and academic achievement: An Australian longitudinal study. Early Childhood Research Quarterly, 36, 168–177. https://doi.org/10.1016/j.ecresq.2015.12.016

Darling, N., & Steinberg, L. (1993). Parenting style as context: An integrative model. Psychological Bulletin, 113(3), 487–496. https://doi.org/10.1037/0033-2909.113.3.487

Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268. https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01

Fan, X., & Chen, M. (2001). Parental involvement and students’ academic achievement: A meta-analysis. Educational Psychology Review, 13(1), 1–22. https://doi.org/10.1023/A:1009048817385

Grolnick, W. S., & Ryan, R. M. (1989). Parent styles associated with children’s self-regulation and competence in school. Journal of Educational Psychology, 81(2), 143–154. https://doi.org/10.1037/0022-0663.81.2.143

Hill, N. E., & Tyson, D. F. (2009). Parental involvement in middle school: A meta-analytic assessment of the strategies that promote achievement. Developmental Psychology, 45(3), 740–763. https://doi.org/10.1037/a0015362

Lincoln, Y. S., & Guba, E. G. (1985). Naturalistic inquiry. SAGE Publications.

Nowell, L. S., Norris, J. M., White, D. E., & Moules, N. J. (2017). Thematic analysis: Striving to meet the trustworthiness criteria. International Journal of Qualitative Methods, 16(1), 1–13. https://doi.org/10.1177/1609406917733847

Pintrich, P. R. (2000). The role of goal orientation in self-regulated learning. In M. Boekaerts, P. R. Pintrich, & M. Zeidner (Eds.), Handbook of self-regulation (pp. 451–502). Academic Press.

Pomerantz, E. M., Moorman, E. A., & Litwack, S. D. (2007). The how, whom, and why of parents’ involvement in children’s academic lives: More is not always better. Review of Educational Research, 77(3), 373–410. https://doi.org/10.3102/003465430305567

Thomas, V., De Backer, F., Peeters, J., & Lombaerts, K. (2019). Parental involvement and adolescent school achievement: The mediational role of self-regulated learning. Learning Environments Research, 22, 345–363. https://doi.org/10.1007/s10984-019-09278-x

Veas, A., Castejón, J. L., Miñano, P., & Gilar-Corbí, R. (2019). Relationship between parent involvement and academic achievement through metacognitive strategies: A multiple multilevel mediation analysis. British Journal of Educational Psychology, 89(2), 393–411. https://doi.org/10.1111/bjep.12245

Zimmerman, B. J. (2002). Becoming a self-regulated learner: An overview. Theory Into Practice, 41(2), 64–70. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4102_2

Zimmerman, B. J., & Schunk, D. H. (Eds.). (2011). Handbook of self-regulation of learning and performance. Routledge.

دانلودها

گاه‌شمار انتشار

چاپ شده

شماره

نوع مقاله

Articles

نحوه استناد به مقاله

طاهری ا. ر. ., & رضایی س. ا. ح. . (1404). مدل‌یابی رابطه بین حمایت والدین، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی با میانجی‌گری خودتنظیمی یادگیری. روان‌شناسی، آموزش و توسعه انسانی در مدارس, 1(4), 42-55. https://jehds.com/index.php/jehds/article/view/23