روان‌شناسی، آموزش و توسعه انسانی در مدارس 1 پیاپی 4 1404 08 01 Modeling the Relationship between Parental Support, Parenting Style, and Academic Success through the Mediating Role of Self-Regulated Learning مدل‌یابی رابطه بین حمایت والدین، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی با میانجی‌گری خودتنظیمی یادگیری 42 55 EN امیر رضا طاهری گروه روان‌شناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران سید امیر حسین رضایی گروه روان‌شناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران Journal Article <p>This study aimed to develop a qualitative model explaining the relationship between parental support, parenting style, and students’ academic success with emphasis on the mediating role of self-regulated learning. This qualitative study was conducted using thematic analysis. The participants included 24 high school students, parents, and school counselors from Tehran, selected through purposive sampling with maximum variation in gender, grade level, academic performance, and parenting experience. Data were collected through in-depth semi-structured interviews. Sampling continued until theoretical saturation was achieved; initial saturation occurred after the twenty-first interview, and three additional interviews were conducted to confirm the adequacy and stability of the extracted themes. All interviews were transcribed verbatim and analyzed using NVivo software. The analysis included initial coding, code refinement, development of subthemes, and construction of main categories. To enhance trustworthiness, member checking, peer review, prolonged engagement with data, and an audit trail were applied. The analysis yielded five main categories: emotional-academic parental support, authoritative parenting versus controlling and permissive parenting, self-regulated learning as a mediating mechanism, multidimensional academic success, and family-school contextual conditions. The findings indicated that parental support contributes to sustainable academic success when it is accompanied by emotional warmth, clear expectations, nonintrusive monitoring, academic dialogue, and opportunities for student decision-making. Conversely, excessive control, inconsistent parenting, or lack of academic structure weakens students’ self-regulated learning and restricts academic success to short-term grade-oriented outcomes. The results suggest that self-regulated learning functions as an interpretive mediating mechanism through which parental support and parenting style are translated into academic success. Therefore, improving students’ academic outcomes requires shifting the focus from mere parental supervision to fostering autonomy, goal setting, planning, monitoring, help-seeking, and reflective learning within both family and school contexts.</p> <p>هدف پژوهش حاضر، تبیین مدل کیفی رابطه میان حمایت والدین، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان با تأکید بر نقش میانجی خودتنظیمی یادگیری بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل ۲۴ نفر از دانش‌آموزان دوره دوم متوسطه، والدین و مشاوران مدارس شهر تهران بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند و با رعایت اصل تنوع در جنسیت، پایه تحصیلی، سطح عملکرد تحصیلی و تجربه والدگری انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق گردآوری شد و فرایند نمونه‌گیری تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت؛ به‌گونه‌ای که اشباع اولیه در مصاحبه بیست‌ویکم حاصل شد و سه مصاحبه تکمیلی برای اطمینان از کفایت داده‌ها انجام گرفت. داده‌ها پس از پیاده‌سازی کامل، با استفاده از نرم‌افزار NVivo و بر اساس مراحل کدگذاری اولیه، سازمان‌دهی کدها، استخراج مضامین فرعی و شکل‌دهی مقوله‌های اصلی تحلیل شدند. تحلیل داده‌ها به استخراج پنج مقوله اصلی انجامید: حمایت هیجانی ـ تحصیلی والدین، سبک فرزندپروری اقتدارمند در برابر کنترل‌گر و سهل‌گیر، خودتنظیمی یادگیری به‌عنوان سازوکار میانجی، موفقیت تحصیلی چندبعدی، و شرایط زمینه‌ای خانواده ـ مدرسه. یافته‌ها نشان داد حمایت والدین زمانی به موفقیت تحصیلی پایدار منجر می‌شود که با گرمی عاطفی، انتظارات روشن، نظارت غیرمداخله‌گر، گفت‌وگوی تحصیلی و فرصت تصمیم‌گیری همراه باشد. در مقابل، کنترل افراطی یا بی‌نظمی خانوادگی، خودتنظیمی دانش‌آموز را تضعیف کرده و موفقیت تحصیلی را به عملکرد نمره‌ای کوتاه‌مدت محدود می‌کند. نتایج پژوهش نشان داد خودتنظیمی یادگیری حلقه تفسیری و میانجی میان کیفیت حمایت والدین، سبک فرزندپروری و موفقیت تحصیلی است. بنابراین، ارتقای موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان نیازمند تغییر تمرکز از صرفاً افزایش نظارت والدین به سمت پرورش استقلال، هدف‌گذاری، برنامه‌ریزی، پایش یادگیری و بازاندیشی تحصیلی در محیط خانواده و مدرسه است.</p> https://jehds.com/index.php/jehds/article/download/23/22